Sapsaree

Sapsaree, znany również jako Sapsali lub Sapsari, to koreańska rasa obficie owłosionych psów, znana ze swojej lojalności, łagodności i kulturowego powiązania z dobrym losem. Chociaż nie jest to rasa uznawana przez FCI w obecnym nazewnictwie, jest to pies rodzimy dla Korei, który został objęty ochroną w Korei Południowej jako skarb kulturowy. Współczesny Sapsaree to średniej wielkości pies towarzyszący i rodzinny, o dużej głowie, długim płaszczu i stabilnej więzi z ludźmi. Ponieważ ocalała populacja została odbudowana z bardzo małej liczebności, zachowanie, różnorodność genetyczna i odpowiedzialna hodowla są kluczowe dla jego przyszłości.

Szczegóły ogólne

Sapsaree ma zazwyczaj wysokość od 51 do 64 cm, wagę od 17 do 32 kg i oczekiwaną długość życia od 10 do 12 lat. Koreańska Fundacja Sapsaree opisuje go jako średnio-dużą rasę, która ze względu na sierść i głowę może wydawać się starsza. Sierść jest podwójna i wełnista, z długą i grubą warstwą zewnętrzną, która może być gładka, półkręcona lub kręcona, oraz krótkim, miękkim i gęstym podszerstkiem. Tradycyjne kategorie obejmują żółty i niebieski, gdzie "niebieski" odnosi się do psów czarnych lub czarnych z podpalaniem. Mogą pojawić się inne kolory, takie jak czekoladowy, biały lub łaciaty, chociaż są one mniej powszechne. Zazwyczaj wymaga codziennego szczotkowania, aby zapobiec kołtunieniu.

Krótka historia rasy

Sapsaree pochodzi z Korei, szczególnie z regionu Gyeongsan, a jego nazwa często jest tłumaczona jako pies odpędzający złe duchy i przynoszący błogosławieństwa. Wisdom Panel podsumowuje odniesienia do podobnych psów z okresu Trzech Królestw i zauważa powiązania z arystokracją, rodzinami królewskimi i zastosowaniem wojskowym. Wiek XX był katastrofalny dla rasy. Podczas japońskiej okupacji Korei wiele Sapsaree zostało zabitych dla ich futra, a do połowy lat 80. XX wieku podobno pozostało tylko kilka sztuk. Genetyk Ha Ji-Hong i inni działacze na rzecz ochrony rasy prowadzili program odnowy, wykorzystując hodowlę i technologię DNA. Rasa została uznana za skarb narodowy w 1992 roku, co pomogło w finansowaniu i ochronie odbudowy. Dziś Sapsaree liczy tysiące, ale pula genów pozostaje przedmiotem troski o jej ochronę.

Charakterystyka rasy

Sapsaree ma zaokrągloną głowę, długi pysk, zwisające uszy, mocne nogi, rozwiniętą klatkę piersiową i ogon, który może być prosty, zakręcony lub pierścieniowaty. Ciężka sierść na głowie przyczynia się do przydomka „lew pies” i może sprawić, że pies będzie wyglądał na bardziej masywnego niż jest w rzeczywistości. Sierść wymaga częstego szczotkowania, sprawdzania uszu, pielęgnacji paznokci i zębów. Psy z okrytą sierścią twarzą mogą wymagać dodatkowej uwagi wokół oczu i pyska, aby sierść pozostała czysta i nie ukrywała podrażnień. Temperament jest jedną z zalet rasy. Wisdom Panel opisuje Sapsaree jako łagodne, posłuszne, lojalne psy, które są najszczęśliwsze w pobliżu swoich ludzi. Korean Sapsaree Foundation podobnie podkreśla lojalność, towarzyskość wobec rodziny, czujność wobec obcych i tendencję do szczekania tylko wtedy, gdy jest to konieczne, chociaż szczekanie może być głośne. Psy te są atletyczne, pomimo swojego kudłatego wyglądu, i mogą lubić długie spacery, zabawę i pływanie. Trening powinien być pozytywny i cierpliwy. Wczesna socjalizacja pomaga im akceptować gości, zabiegi pielęgnacyjne, obsługę weterynaryjną i różne środowiska, jednocześnie zachowując ich naturalne oddanie rodzinie.

Powszechne choroby

Publiczne dane weterynaryjne, specyficzne dla rasy Sapsaree, są ograniczone. Najważniejszą udokumentowaną troską jest historia populacji: rasa została odtworzona z bardzo niewielu ocalałych, więc różnorodność genetyczna i staranne wybory hodowlane mają znaczenie. Potencjalni właściciele powinni pytać hodowców o głębokość rodowodu, unikanie bliskiego chowu wsobnego, ogólne badania weterynaryjne i wszelkie znane problemy rodzinne. Ponieważ jest to pies średniej do dużej wielkości, zdrowie stawów biodrowych i łokciowych jest rozsądnym tematem do dyskusji, nawet tam, gdzie brakuje formalnych statystyk rasowych. Długa sierść może ukrywać podrażnienia skóry, pasożyty, kołtuny, gorące punkty i problemy z uszami, więc rutynowa pielęgnacja jest częścią opieki zdrowotnej, a nie pracy kosmetycznej. Należy unikać otyłości poprzez odmierzane karmienie i codzienne ćwiczenia. Do czasu pojawienia się większej ilości danych specyficznych dla rasy, właściciele powinni łączyć selekcję hodowców nastawioną na zachowanie rasy z normalną opieką profilaktyczną: szczepieniami, kontrolą pasożytów, opieką stomatologiczną, kontrolą wagi i szybką uwagą weterynaryjną w przypadku kulawizny, chorób skóry, podrażnień oczu lub zapachu z uszu.