Pastore della Sila

El Pastore della Sila, o Cane da Pastore della Sila, to kalabryjski pies pasterski pochodzący z płaskowyżu Sila i kalabryjskich Apeninów. ENCI rejestruje go jako rasę dopuszczoną w RSA, Rejestrze Dodatkowym Otwartym, z rozpoczętymi procedurami uznawania. Oznacza to, że należy go ostrożnie prezentować jako rasę włoską w odbudowie, a nie jako rasę w pełni uznaną międzynarodowo przez FCI. Jest to duży, silny pies pasterski o długiej sierści, wyhodowany do ochrony kóz, owiec i majątków wiejskich, zwłaszcza przed wilkiem w trudnym terenie górskim.

Szczegóły ogólne

ENCI umieszcza rasę w Grupie 1, psy pasterskie i pasterskie, Sekcja 1. Tymczasowy wzorzec klubu Sila Shepherd opisuje dużego, energicznego, harmonijnie zbudowanego psa, o mocnym szkielecie, silnym umięśnieniu, zwinnego i o prostokątnej budowie ciała. Sierść jest gęsta, długa i ochronna, z kołnierzem szczególnie widocznym u samców i krótszą sierścią na pysku i przedniej części kończyn. Rasa nie jest przede wszystkim psem do zaganiaia ani do posłuszeństwa; jej tradycyjną funkcją jest pilnowanie bydła i mienia. Powinien być odważny, stanowczy, oddany pasterzowi i zdolny do życia na świeżym powietrzu w trudnych warunkach.

Krótka historia rasy

Pastore della Sila jest powiązany ze starą gospodarką pasterską Kalabrii. Historie rasy wywodzą ją od psów, które towarzyszyły zwierzętom hodowlanym w kalabryjskich górach, z możliwymi korzeniami w psach przyniesionych przez starożytne ludy indoeuropejskie i greckie. Jakkolwiek dokładne pochodzenie, typ był utrzymywany przez teren i funkcję: odległe doliny, surowe lasy, uboga dieta, sezonowe przemieszczanie się i potrzeba obrony stad przed wilkami. Wraz ze zmianami życia wiejskiego populacja podupadła. Współczesne prace hodowlane w latach dwutysięcznych zidentyfikowały ocalałe psy i promowały tymczasowy wzorzec poprzez Sila Shepherd Club i procedury ENCI. Rasa pozostaje ściśle związana ze swoim terytorium i z ochroną tradycyjnej kultury pasterskiej.

Charakterystyka rasy

Pastore della Sila to poważny stróż: nieustraszony, niestrudzony, opanowany i mocno oddany swojemu właścicielowi. W obecności pasterza może akceptować obcych, ale poza tym kontekstem może być powściągliwy i opiekuńczy. Potrzebuje przestrzeni, bezpiecznego ogrodzenia, kontrolowanej socjalizacji i świadomego opiekuna. Najlepiej nadaje się do domów doświadczonych wiejskich lub stróżujących, zwłaszcza gdy właściciele chcą spokojnego, ale nie automatycznie towarzyskiego psa. Szczenięta powinny wcześnie poznawać ludzi, zwierzęta gospodarskie, pojazdy, pielęgnację, obsługę i rutynową opiekę weterynaryjną, jednocześnie zachowując spokój instynktów stróża psa. Gęsta sierść wymaga regularnego szczotkowania, szczególnie podczas linienia i po pracy w mokrym lub kolczastym terenie. Zarządzanie ciepłem jest ważne w ciepłym klimacie.

Powszechne choroby

Istnieje niewiele badań nad zdrowiem publicznym specyficznych dla rasy. Standard podkreśla wytrzymałość i odporność, ale duży pies stróżujący górski potrzebuje równie nowoczesnej profilaktyki. Główne problemy obejmują dysplazję stawów biodrowych i łokciowych, artrozę, urazy więzadła krzyżowego, ryzyko skrętu żołądka u dużych psów o głębokiej klatce piersiowej, problemy z uszami i skórą pod gęstą sierścią, pasożyty i stres cieplny. Hodowcy powinni mieć ocenę ortopedyczną, badania oczu i serca, gdy jest to możliwe, oraz ocenę temperamentu. Właściciele powinni utrzymywać psa w smukłej kondycji, unikać nadmiernego obciążania rosnących szczeniąt, zapewnić cień i wodę oraz sprawdzać łapy i sierść po pracy na zewnątrz. Ponieważ jest to populacja w fazie odbudowy, zachowanie różnorodności genetycznej jest tak samo ważne, jak selekcja pod kątem wyglądu.