Gładkowłosy Collie

Owczarek Szkocki Krótkowłosy jest odmianą krótkowłosą, lub bardzo blisko spokrewnioną w obrębie rodziny Collie według rejestru, i zachowuje klasyczny wyraz, inteligencję i pasterskie pochodzenie Collie bez długiej sierści. Jest to średniej wielkości pies pasterski z Wielkiej Brytanii, zbudowany z myślą o aktywności, współpracy i prawidłowym ruchu. W domu zazwyczaj jest czuły, wrażliwy i chętny do współpracy, ale potrzebuje codziennego wysiłku fizycznego, pracy umysłowej, spokojnego traktowania i ustrukturyzowanej socjalizacji.

Szczegóły ogólne

FCI uznaje Owczarka Szkockiego Gładkowłosego jako Collie (Smooth), numer standardu 296, w Grupie 1, Owczarki i psy pasterskie, Sekcja 1, bez prób pracy. Standard FCI podaje Wielką Brytanię jako kraj pochodzenia i opisuje rasę jako psa pasterskiego. Samce mają 56 do 61 cm wzrostu i ważą od 20,5 do 29,5 kg

Krótka historia rasy

Collie wywodzi się od psów pasterskich pracujących w Szkocji i północnej Brytanii. Collie gładkowłosy i Collie szorstkowłosy dzielą dużą część swojej historii i typu, a główna różnica wizualna polega na długości sierści. The Kennel Club zauważa, że gładkowłose psy pasterskie z XIX wieku były prawdopodobnie niższe na nogach i bardziej krępe niż współczesne Collie gładkowłose, a późniejsze krzyżowanie, w tym selekcja pod kątem elegancji, zbliżyły gładkowłose i szorstkowłose odmiany pod względem obrysu. Zainteresowanie Królowej Wiktorii Collie pomogło podnieść profil rasy, a jeden z jej psów, Sharp, był Collie gładkowłosym. W 1979 roku The Kennel Club przyznał pierwsze certyfikaty wyzwania dla Collie gładkowłosych jako oddzielnej rasy. Dziś Collie gładkowłosy jest widywany na wystawach, w domach jako zwierzęta towarzyszące, w konkurencjach sportowych i w niektórych pracach praktycznych.

Charakterystyka rasy

Krótkowłosy Collie powinien być zrównoważony, aktywny i nieciężki. Głowa jest czystym, tępym klinem, z płaską czaszką, czarnym nosem, migdałowatymi oczami i półstojącymi uszami, które pochylają się do przodu, gdy pies jest uważny. Wyraz jest ważną cechą i powinien przekazywać inteligencję i łagodność. Ciało jest nieco dłuższe niż wysokie, z mocnym grzbietem, głęboką klatką piersiową, umięśnionymi udami i długim ogonem noszonym nisko w spoczynku. Sierść jest krótka, gładka, twarda w dotyku i z bardzo gęstym podszerstkiem. Wymaga regularnego szczotkowania w celu usunięcia martwej sierści, ale pielęgnacja jest szybsza niż u długowłosego Collie. Temperament powinien być przyjazny, bez nerwowości i agresji. Krótkowłosy Collie jest zazwyczaj posłuszny i szybko się uczy, ale surowe korekty mogą sprawić, że stanie się niepewny. Odpowiada mu pozytywne szkolenie, jasne rutyny i zróżnicowane ćwiczenia. Wielu z nich cieszy się z posłuszeństwa, rally, agility, zabaw węchowych, terapii lub długich i aktywnych spacerów. Jako uważny pies pasterski, może silnie reagować na ruchy, dźwięki i emocje domowników; wczesna socjalizacja pomaga wychować stabilne dorosłe osobniki. Zazwyczaj woli żyć blisko ludzi, a nie izolowany na zewnątrz.

Powszechne choroby

Informacje dotyczące zdrowia psów rasy Collie są stosunkowo dobrze udokumentowane. The Kennel Club zaleca zwrócenie uwagi na anomalię oka Collie/hipoplazję naczyniówki, mielopatię degeneracyjną, mutację wielolekowej oporności MDR1, postępujący zanik siatkówki rcd2 oraz badanie wzroku. Collie Health Foundation również kładzie nacisk na CEA, MDR1, PRA-rcd2, dermatomyositis oraz inne opcje przesiewowe. MDR1 jest szczególnie ważne, ponieważ chore psy mogą źle reagować na niektóre leki w niebezpiecznych dawkach, dlatego właściciele powinni poinformować każdego weterynarza, że ich pies jest rasy Collie i rozważyć wykonanie testów DNA. Błękitny merle to standardowy kolor, ale krzyżowanie merle z merle może skutkować narodzinami szczeniąt double-merle z poważnymi wadami słuchu lub wzroku, dlatego odpowiedzialni hodowcy powinni unikać takich skojarzeń i w razie potrzeby korzystać z informacji o rodowodzie lub kolorze DNA. Badania oczu i testy DNA pomagają hodowcom zmniejszyć ryzyko, ale nie zastępują one zwykłej opieki. Odpowiedzialny hodowca powinien jasno wyjaśnić wyniki badań obu rodziców i unikać rozmnażania szczeniąt z wysokim ryzykiem wystąpienia możliwych do uniknięcia poważnych chorób.