Cane di Mannara

Pies z Mannary to sycylijska rasa psa pasterskiego i stróżującego na farmach. ENCI rejestruje go jako Mastino Siciliano/Cane di Mannara, dopuszczonego do RSR (Registro Supplementare Riconosciuti). Ten status nie powinien być wyolbrzymiany jako pełne międzynarodowe uznanie FCI; oznacza włoską ścieżkę odrodzenia i uznania dla rodzimej populacji. Rasa jest potężnym i rustykalnym molosem, historycznie używanym do pilnowania owiec, kóz, zagród wiejskich i posiadłości rolnych na Sycylii. Jest mniej ceniony jako pies wystawowy niż jako praktyczny strażnik kształtowany przez rolnictwo wyspy.

Szczegóły ogólne

ENCI umieszcza rasę w Grupie 2, psy molosowate, typu górskiego. Jest to duży, masywny pies, krzepki bez bycia niezdarnym, o prostokątnym ciele, mocnej kości, szerokiej głowie, ochronnym wyrazie i funkcjonalnym ruchu. Sierść jest praktyczna do pracy na zewnątrz.

Krótka historia rasy

SAMANNARA, stowarzyszenie specjalistyczne uznane przez ENCI, opisuje Cane di Mannara jako starożytnego sycylijskiego psa, być może obecnego od epoki brązu i pod wpływem śródziemnomorskich ruchów ludzi, zwierząt gospodarskich i psów pasterskich. Relacje historyczne łączą go z psami typu mastiffów, przedstawianymi w starożytnych sycylijskich kontekstach i z potrzebą ochrony stad przed drapieżnikami i złodziejami. Wilk zniknął z Sycylii w XX wieku, ale pies pozostał przydatny jako strażnik zagród i farm. Nowoczesne odrodzenie rozpoczęło się na dobre wraz z założeniem SAMANNARA w 2010 roku. Po spisie regionalnym stowarzyszenie zaproponowało tymczasowy wzorzec w 2013 roku, a ENCI otworzyło uzupełniający rejestr w 2014 roku. Rasa trafiła później do zarejestrowanego rejestru uzupełniającego.

Charakterystyka rasy

Pies Mannara jest spokojny, spostrzegawczy, terytorialny i naturalnie opiekuńczy. Najlepiej nadaje się do wiejskich domów lub domów doświadczonych właścicieli, którzy rozumieją psy stróżujące nad bydłem. Potrzebuje wczesnej socjalizacji, jasnych granic i zadania, ale nie surowego szkolenia. Dobrze wychowany Mannara powinien odróżniać zwykłych gości od prawdziwych zagrożeń i pozostać pod kontrolą w obecności właściciela. Ponieważ jest duży i niezależny, niezbędne są dobre maniery na smyczy, bezpieczne ogrodzenie, wprowadzenie do stada i kontrolowana ekspozycja na ludzi i psy. Pielęgnacja sierści jest umiarkowana: czesanie, sprawdzanie uszu i skóry oraz usuwanie chwastów lub pasożytów po pracy na zewnątrz. Może być czuły wobec rodziny, ale nie jest to pies dla właścicieli, którzy chcą towarzyskiego kompana w parku dla każdego nieznajomego.

Powszechne choroby

Opublikowane dane dotyczące zdrowia specyficzne dla rasy pozostają ograniczone. Materiały stowarzyszenia i standardowe podkreślają krzepkość i adaptację do lokalnych warunków, ale to nie zastępuje badań przesiewowych. Jako duży molosowaty pies stróżujący, Mannara Dog powinien być monitorowany pod kątem dysplazji stawów biodrowych i łokciowych, urazów więzadła krzyżowego, zapalenia stawów, problemów z powiekami, problemów stomatologicznych, infekcji skórnych, pasożytów i stresu cieplnego. Duże, głęboko-żołądkowe psy mogą być podatne na rozszerzenie żołądka z torsją, dlatego właściciele powinni nauczyć się rozpoznawać objawy alarmowe wzdęcia i omówić rutynę karmienia z weterynarzem. Psy hodowlane powinny być oceniane pod kątem prawidłowego ruchu, stabilnego temperamentu i wad dziedzicznych. Utrzymanie szczeniąt w szczupłej kondycji i unikanie forsownych ćwiczeń podczas wzrostu są szczególnie ważne.