Akbash

Akbash to duży turecki pies pasterski, hodowany do życia z owcami i kozami i odstraszania drapieżników swoją stabilnością, wielkością i pewnością siebie. Jego tradycyjnym zadaniem jest cierpliwa i niezależna ochrona stada na rozległych wiejskich terenach. Rasa zazwyczaj jest spokojna, gdy nic się nie dzieje, ale jest czujna na zmiany w swoim terytorium i potrafi podejmować decyzje bez ciągłych poleceń. Dlatego najlepiej pasuje do osób z doświadczeniem w rasach stróżujących, bezpiecznym terenie i wczesnej socjalizacji.

Szczegóły ogólne

Akbash jest uznawany przez United Kennel Club, który zalicza go do ras stróżujących, a KIF wymienia Akbaş Çoban Köpeği wśród tureckich ras lokalnych. Nie jest on wymieniony jako definitywnie uznana rasa FCI w nomenklaturze FCI. UKC opisuje samce jako mierzące około 30 do 34 cali (76 do 86 cm) w kłębie, a samice około 28 do 32 cali (71 do 81 cm), przy czym waga w kondycji roboczej wynosi około 120 funtów (54 kg) dla samców i 90 funtów (41 kg) dla samic. Ciało jest nieco dłuższe niż wysokie, szczupłe raczej niż masywne, i zbudowane tak, aby łączyć siłę z szybkością i zwinnością. Sierść jest zawsze biała, czasem z jasnym biszkoptowym lub szarym zacienieniem wokół uszu lub w podszerstku. Akceptowane są dwie długości sierści, obie z gęstym podszerstkiem, który zmienia się w zależności od klimatu.

Krótka historia rasy

Rasa pochodzi z zachodniej Turcji, gdzie wieśniacy i pasterze używali białych psów pasterskich do ochrony stad przed wilkami i innymi drapieżnikami. Jej dokładne pochodzenie jest stare i nie w pełni udokumentowane, ale UKC przedstawia ją jako turecki odpowiednik białych psów pasterskich występujących w rejonie północnego Morza Śródziemnego. Nowoczesne uznanie poza Turcją ukształtowało się dzięki pracy Davida i Judy Nelson, którzy badali i importowali psy Akbash z Turcji w latach 70. XX wieku. Ich importy stały się materiałem hodowlanym w Ameryce Północnej, a Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych później wykorzystał psy Akbash do pracy polegającej na zwalczaniu drapieżników. UKC uznało rasę w 1998 roku. Akbash pozostaje silnie związany z ochroną zwierząt gospodarskich, a to jego tło robocze powinno kierować oczekiwaniami dotyczącymi temperamentu, szkolenia i zarządzania.

Charakterystyka rasy

Akbasz powinien wyglądać na silnego, czystego i wysportowanego, a nie ciężkiego. Głowa ma kształt klina, z wiszącymi uszami, brązowymi oczami w kształcie migdałów, mocnymi szczękami i ciemną pigmentacją na nosie, powiekach i wargach. Klatka piersiowa jest głęboka, nogi długie, a ogon spoczywa nisko, ale często zawija się nad grzbietem, gdy pies się porusza lub jest podekscytowany. Biała podwójna sierść linieje sezonowo i wymaga regularnego szczotkowania, zwłaszcza gdy schodzi podszerstek lub gdy długowłosy pies pracuje w trudnym terenie. Temperament rasy charakteryzuje się spokojną czujnością. Dobry Akbasz jest stateczny, niezależny, odważny i silnie związany ze zwierzętami lub ludźmi, których uważa za swoją odpowiedzialność. Nie powinien być nerwowy ani panikujący, ale może być powściągliwy wobec obcych i naturalnie podejrzliwy wobec nieznanych psów lub drapieżników w pobliżu jego terytorium. Szczenięta potrzebują starannej, pozytywnej ekspozycji na ludzi, zwierzęta hodowlane, obsługę, pojazdy, opiekę weterynaryjną i zwykłe domowe rutyny. Szkolenie powinno skupiać się na zaufaniu, granicach, podstawach przywołania, manierach na smyczy i bezpiecznym zarządzaniu.

Powszechne choroby

Dane dotyczące stanu zdrowia konkretnych ras Akbash są ograniczone w porównaniu z powszechnymi rasami klubów kynologicznych. Dlatego praktyczne planowanie zdrowia powinno zacząć się od ryzyka typowego dla dużych, głęboko-klatkowych, szybko rosnących psów. Dysplazja stawów biodrowych jest problemem w dużych rasach, dlatego odpowiedzialni hodowcy powinni stosować badania ortopedyczne, takie jak OFA lub PennHIP, i unikać szybkiego wzrostu lub nadwagi u szczeniąt. Rozszerzenie i skręt żołądka, czyli wzdęcia, to zagrażający życiu stan nagły, występujący częściej u dużych, głęboko-klatkowych psów.